Budowa piersi

Pierś czyli gruczoł mlekowy to największy gruczoł skórny na ciele człowieka, który zaczyna się rozwijać w okresie dojrzewania. Zwykle proces ten ma początek w wieku 14 – 15 lat i trwa przez kolejne 4 do 5 lat. W tym czasie kształt i wielkość kobiecych piersi zmienia się w trakcie rozwoju kobiety oraz jej życia i zależy całkowicie od czynników genetycznych, warunków klimatycznych, diety i stylu życia. Biologicznie ujmując, zadaniem kobiecych piersi jest produkcja mleka, by dać pokarm nowo narodzonemu i małemu dziecku.

Płaty gruczołu sutkowego.

Piersi każdej dojrzałej kobiety, składają się z 15 – 20 płatów gruczołu sutkowego otoczonych tkanką łączną, ułożonych promieniście dookoła brodawki sutkowej. Płaty te są złożone z drobnych płacików, leżących w tkance tłuszczowej. Z każdego płata gruczołu sutkowego uchodzi przewód mleczny, który przed swym ujściem rozszerza się w zatokę mlekową.

Przewody mleczne.

Z każdego płata gruczołu sutkowego odchodzi przewód mleczny, który przed swym ujściem na brodawce sutkowej rozszerza się w zatokę mleczną. Przewody mleczne u kobiet, które nie były w ciąży, są węższe i mają zamknięte światło. W czasie ciąży następuje ich poszerzenie i wytworzenie rozgałęzień.

Brodawka sutkowa.

U kobiet brodawka sutkowa to wypukłość znajduje się na szczycie gruczołu mlecznego stanowiąca ujście przewodów mlecznych. Fizjologiczną rolą brodawki sutkowej u kobiet jest dostarczanie mleka karmionemu dziecku. Brodawka sutkowa ma kształt stożkowaty lub cylindryczny, a wokół niej znajduje się otoczka sutkowa. Skóra brodawki jest cienka i wrażliwa na bodźce zewnętrzne, a wielkość i barwa brodawki sutka różni się w zależności od płci, rasy i wykazuje osobnicze różnice. Brodawka sutkowa wyposażona jest w aparat sprężysto – mięśniowo – naczyniowy brodawki zbudowany z włókien sprężystych, włókien mięśni gładkich i splotu naczyń żylnych. Aparat ten u kobiet pełni rolę zwieracza gruczołu sutkowego a u obu płci odpowiada za erekcję brodawki sutkowej. Erekcja brodawki zachodzi pod wpływem czynników mechanicznych (np. karmienie), termicznych (ekspozycja na zimno) lub psychicznych, w czasie podniecenia seksualnego, za co odpowiada oksytocyna.

Otoczka brodawki sutkowej.

Otoczką brodawki sutkowej jest krąg o ciemniejszej pigmentacji, który otacza brodawkę sutkową u kobiet w ciąży.

Mięsień piersiowy większy.

Duży, szeroki i trójkątny mięsień piersiowy większy należy do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej. Jego powierzchnię przednią pokrywa blaszka powierzchowna powięzi piersiowej, która oddziela mięsień od podskórnej warstwy tkanki tłuszczowej, a u kobiet od gruczołu piersiowego. Natomiast tylna powierzchnia mięśnia piersiowego większego pokryta jest przez powięź piersiową głęboką. Część przyśrodkowa mięśnia piersiowego większego złożona jest z trzech przyczepów: górnego (obojczykowego), środkowego (mostkowo – żebrowego) oraz dolnego inaczej brzusznego, który przyczepia się do blaszki przedniej pochewki mięśnia prostego brzucha. Mięsień piersiowy większy pod wpływem skurczu całego mięśnia przesuwa łopatkę do przodu, opuszcza i przyciąga ramię przemieszczając je lekko ku przodowi, dokonując jego rotacji do wewnątrz. Ponadto mięsień piersiowy większy jest też pomocniczym mięśniem oddechowym.

Mięśnie międzyżebrowe.

Mięśnie międzyżebrowe są to krótkie i płaskie mięśnie, należące do mięśni oddechowych. Ich rolą jest wypełnienie przestrzeni międzyżebrowych. Mięśnie międzyżebrowe dzielą się na: zewnętrzne, biegnące od dolnego brzegu żebra górnego skośnie do brzegu górnego żebra dolnego oraz mięśnie międzyżebrowe wewnętrzne.

Tkanka tłuszczowa.

Tkanka tłuszczowa to rodzaj tkanki łącznej właściwej zbudowanej głównie z dużych komórek tłuszczowych (adipocytów). Znajduje się głównie w warstwie podskórnej, wzmacniając i nadając skórze elastyczność. Tkanka tłuszczowa spełnia wiele funkcji w organizmie m.in.: działa jak izolator, zatrzymując ciepło wokół najważniejszych narządów w organizmie, zapewnia amortyzację dla ciała, otaczając struktury narządów i chroniąc je przed uszkodzeniami, a także pełni funkcję magazynującą.

Żebra.

Żebra człowieka stanowią część układu kostnego. To zwykle dwanaście par kości długich, półkoliście wygiętych, które z jednej strony połączone są z kręgami piersiowymi, a z drugiej, w przypadku żeber I – X, z mostkiem. W budowie pojedynczego żebra wyróżniamy: trzon, szyjkę oraz głowę żebra, która łączy żebro z kręgosłupem. Podstawową rolą żeber jest ochrona ważnych dla życia narządów znajdujących się w klatce piersiowej, czyli serca i płuc. Żebra odgrywają również istotną funkcję w procesie oddychania; stanowią miejsce przyczepu mięśni oddechowych, a ponadto dzięki występowaniu chrząstek między żebrami, a mostkiem możliwe jest zwiększanie i zmniejszanie objętości klatki piersiowej, co tworzy zmianę ciśnień w jej wnętrzu i umożliwia wdech i wydech.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Anatomia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>