Budowa mięśni szyi

Grupą mięśni znajdujących się w otoczeniu kręgosłupa są mięśnie szyi układające się w trzy warstwy: powierzchowną, środkową i głęboką. Otoczone są włóknistymi blaszkami, które tworzą powięź szyi, ograniczającą przestrzenie międzymięśniowe wypełnione tkanką tłuszczową oraz łączną. Mięśnie szyi pozwalają na pionowe utrzymywanie głowy i wykonywanie ruchów głowy we wszystkich płaszczyznach.

Mięsień szeroki szyi.

Mięsień szeroki szyi złożony jest z cienkiej warstwy włókien mięśniowych, które bezpośrednio pod skórą przebiega po obu stronach szyi oraz przechodzi na dolną część twarzy. Mięsień ten rozpoczyna się w skórze części górnej klatki piersiowej. Stąd włókna jego ciągną się zbieżnie ku górze do skóry okolicy dolnego brzegu żuchwy. Mięsień szeroki szyi lekko ściąga ku dołowi żuchwę, obniża kąty ust i otwiera lekko usta. Jednocześnie powoduje wystąpienie na szyi silniejszych fałdów podłużnych, odpowiadających kurczącym się pasmom mięśnia.

Mięsień dźwigacz łopatki.

Mięsień dźwigacz łopatki (mięsień obręczy barkowej), przebiega pomiędzy wyrostkami kolczastymi dwóch ostatnich kręgów szyjnych, czterech pierwszych piersiowych i do brzegu przyśrodkowego łopatki. Dzięki skośnemu przebiegowi włókien mięsień dźwigacz łopatki unosi łopatkę ku górze.

Mięsień mostkowo – obojczykowo – sutkowy.

Najmocniejszym, dobrze widocznym przez skórę, mięśniem szyi jest mięsień mostkowo – obojczykowo – sutkowy. Zbudowany jest z dwóch głów: głowy przyśrodkowej, rozpoczynającej się na przedniej powierzchni rękojeści mostka, oraz z głowy bocznej, od­chodzącej od końca mostkowego obojczyka. Obie głowy przebiegają ku górze i ku tyłowi, łącząc się wkrótce w jeden długi i gruby brzusiec, który kończy się na wyrostku sutkowatym kości skroniowej i na bocz­nym odcinku kresy karkowej górnej. Linia łącząca obustronne przy­czepy tych mięśni biegnie nieco ku przodowi od punktu oparcia głowy na kręgosłupie (w stawie szczytowo – potylicznym), a więc skurcz obu­stronny mięśni pochyloną nieco głowę pociąga jeszcze bardziej ku przo­dowi, natomiast wyprostowaną przechyla ku tyłowi. Przy skurczu jedno­stronnym, np. mięśnia prawego, następuje obrót twarzy ku stronie lewej i nieco ku górze, a więc ku stronie przeciwnej. Przy ustalaniu głowy oba mięśnie, unosząc mostek, mogą działać jako pomocnicze mięśnie wdechowe. Blaszka powierzchowna powięzi szyjnej, otaczająca na kształt wysokiego kołnierza wszystkie mięśnie szyi, tworzy wokół mięśnia mostkowo – obojczykowo – sutkowego osobną pochewkę, unie­możliwiającą zmianę jego położenia podczas skurczu.

Mięśnie pochyłe – przedni, środkowy i tylny.

Do głębokich mięśni szyi należą trzy mięśnie pochyłe przedni, środkowy i tylny, biegnące pomiędzy wyrostkami poprzecznymi kręgów szyjnych, a górną powierzchnią I i II żebra.

Mięsień czworoboczny.

Mięsień czworoboczny jest płaski i rozległy. Ma kształt dużego trójkąta, jego długi bok położony jest w linii wyrostków kolczastych. W tym miejscu mięsień czworoboczny przyczepia się do kości potylicznej, więzadła karkowego oraz wyrostków kolczastych kręgów piersiowych. Włókna mięśniowe zbiegają się w kierunku łopatki i przyczepiają się do bocznej 1/3 części obojczyka, wyrostka barkowego i do grzebienia łopatki. Część górna mięśnia czworobocznego unosi łopatkę i obraca ją wydrążeniem stawowym ku górze. Po ustaleniu przyczepu łopatkowego mięsień pochyla w bok głowę i obraca ją w stronę przeciwną. Część środkowa mięśnia zbliża łopatkę do kręgosłupa, a część dolna obniża łopatkę.

Mięsień tarczowo – gnykowy.

Jeden z mięśni szyi – parzysty mięsień tarczowo – gnykowy należy do grupy mięśni podgnywkowych.. W zależności od napięcia innych mięśni albo unosi chrząstkę tarczowatą krtani, albo obniża kość gnywkową. Zawieszony pomiędzy kresą skośną chrząstki tarczowatej, a kością gnykową, przyczepia się bardziej z boku niż np. mięśnie: mostkowo – gnykowy i łopatkowo – gnykowy. Mięsień tarczowo – gnykowy unaczyniony jest od tętnic tarczowych: dolnej i górnej, a unerwiony poprzez pętlę szyjną i nerw podjęzykowy.

Mięsień łopatkowo – gnykowy.

Mięsień łopatkowo – gnykowy jest zawieszony między górnym brzegiem łopatki, a trzonem kości gnykowej. Mięsień posiada ścięgno pośrednie, które dzieli mięsień na brzuśce.

Mięsień mostkowo – gnykowy.

Mięsień mostkowo – gnykowy przechodzi od tylnej powierzchni rękojeści mostka i od końca mostkowego obojczyka do trzonu kości gnykowej.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Anatomia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>